روزنامه خراسان - توافق صورت گرفته بر سر تمديد که به نحوي در تعليق ماندن محسوب مي شود را مي توان فرصتي براي دو طرف ايران و آمريکا دانست که البته فرصت براي آمريکا در صورتي ايجاد مي شود که ما از فرصت مان استفاده نکنيم. فرصتي که براي آمريکا در صورت عدم اقدام مناسب ما ممکن است ايجاد شود اين است که بتواند فضاي منفي جهاني عليه خودش به عنوان عامل بن بست در مذاکرات وين را اصلاح کند و خود را از بازنده بودن به برنده بازي «مقصرسازي» تبديل کند.اما براي اينکه بدانيم فرصت بدست آمده براي ايران چيست و چگونه قابل استفاده است بهتر است خوشبيني را کنار بگذاريم و کمي واقع بين باشيم. واقعيت اين است که در وين آمريکايي ها خلاف آنچه آقاي کري گفت هيچ بحث فني را براي رسيدن به راه حلي مرضي الطرفين مطرح نکردند و در قبال پيشنهادهاي خلاقانه و متعدد ايران فقط اعلام موضع مي کردند و براساس تحليل نادرست خود که فکر مي کردند ايران تحت تاثير تحريم ها انعطاف هاي زيادي از خود نشان داده است، منتظر تغيير موضع ايران در دقيقه 90 بودند و وقتي ايستادگي مقتدرانه و عزتمندانه آقاي ظريف و تيم هسته اي را به نمايندگي از مردم ايران ديدند مجبور شدند براي جلوگيري از شکست رسمي مذاکراتي که مقصرش آن ها تلقي مي شدند، پيشنهاد تمديد مذاکرات را بدهند مفهوم اين واقعيت که نبايد آن را ناديده گرفت اين است که راه هاي فني براي رفع دغدغه هاي آمريکا براي جلوگيري از فعاليت نظامي هسته اي ايران نه تنها وجود داشت بلکه پيش از اين بر سر جزئيات آن تفاهم نيز شده بود، اما آمريکايي ها نشان دادند که اراده سياسي براي آن را ندارند. نبود اين اراده سياسي به عنوان مهمترين واقعيت نيز نتيجه چند واقعيت ديگر است. از تضادهاي منافع استراتژيک بين ايران و آمريکا بر سر نظم نوين جهاني و خط قرمز بودن اسرائيل براي دولتمردان آمريکا که بگذريم اما نمي توانيم اين واقعيت روشن را نبينيم که دولت فعلي آمريکا در ساختار حاکميتي اين کشور در موضع و شرايطي نيست که تصميم مهم پذيرش ايران داراي فناوري صلح آميز هسته...
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر